„A może byśmy tak… wpadli na dzień do Tomaszowa” - tak zatytułowany jest najnowszy film Sławomira Grünberga, reżysera, producenta i operatora filmowego, którego przedpremierowy pokaz odbędzie się 12 stycznia 2023 roku w sali kinowej KiTKA w Miejskim Centrum Kultury Tkacz przy ul. Niebrowskiej 50. Początek o godz. 17. Tutaj urosłam, chodziłam do szkoły. Stąd wyjechałam na parę lat, żeby powrócić z dyplomem, mężem, dzieckiem. Następna fala zabrała mnie za ocean i wyrzuciła jak rozbitka na obcy brzeg wyspy. Dosłownie czułam się wyrzucona, wypluta z samolotu. Z zabawnym mieniem. Z różowym nocnikiem mojego dziecka i parą plastikowych talerzy. byśmy tak najmilszy ,wpadli na dzień do Tomaszowa",cyt.Dziewięciozgłoskowy. DanutaD 2008-08-23. Będziemy zbierać serca spadłę - cudowny wiersz, A przecież wszystko tam zostało, nawet ta cisza. trwa wrześniowa, Więc może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień. do Tomaszowa? Jeszcze ci wciąż spojrzeniem śpiewam: du holde. Kunst- i serce pęka, I muszę jechać więc mnie żegnasz, lecz nie. drży w dłoni mej twa ręka. I wyjechałam, zostawiłam, jak sen urwała się. A może byśmy tak, jedyna, Wpadli na dzień do Tomaszowa? Może tam jeszcze zmierzchem złotym Ta sama cisza trwa wrześniowa… Poeta pomieścił utwór w tomie Siódma jesień (1922). Erotyki w tym zbiorze są inspirowane miłością poety do żony Stefanii (z domu Marchew) i nawiązują do okresu ich siedmioletniego narzeczeństwa Zmierzchem wychodzą łotry na rozbój Złodziej się mija z jawnogrzesznicą Lichwiarz z szubrawcem utarg swój liczą Tłuszcza pożąda ofiarnych kozłów . Tak sobie myślę, że Tuwim pisząc o Tomaszowie mógł równie dobrze użyć nazwy jakiegokolwiek innego „-owa” spośród dziesiątek niewielkich miast, miasteczek i mieścin, które najczęściej przywodzą ludziom na myśl określenie „prowincja”. A przecież mowa tu o miejscu, do którego wracamy w podróżach sentymentalnych w poszukiwaniu dawno przeżytych emocji. Odwiedzając stare zaułki, brukowane podwórka, wielu z nas szuka echa swych dziecięcych zabaw – prostych radości, dobrych jak chleb z masłem z rąk babci, odprężających jak brodzenie latem brzegiem rzeki za miastem… Spoglądając w okna swojej dawnej szkoły wspominamy ludzi, dzięki którym być może wybraliśmy właściwe drogi w życiu, uśmiechamy się na myśl o pierwszych „motylkach” w brzuchu, pierwszym dotyku, pierwszym niezdarnym pocałunku na klasowej wycieczce czy szkolnej dyskotece… Żal mi trochę, gdy słyszę, jak mówi się: „co to za dziura, parę starych chałup na krzyż i plac z kościołem – prowincja!…” A czy ktoś określiłby równie pogardliwie wszystkie te senne toskańskie albo prowansalskie wioski, mieścinki z jednym „piazza” i krzywymi kamiennymi domami stłoczonymi wzdłuż głównej ulicy? Jakoś nie słyszę tego w zgiełku okrzyków wychwalających tamtejsze „dolce vita” – barwne wiejskie festyny przy miejscowej orkiestrze, malownicze sznury prania na balkonach, głośny i wylewny sposób bycia tamtejszych mieszkańców i – ach! leniwy, nieśpieszny ich żywot. Takim to dobrze… Prowincja, to nie miejsce – to stan umysłu – odpowiedziałabym, gdybym tylko widziała cień szansy, że zostanę właściwie zrozumiana. To od nas zależy, czy zauważymy wokół siebie piękno, które można byłoby przysposobić do naszych środkowo-wschodnioeuropejskich warunków: do nienajcieplejszego klimatu, niezbyt uprzejmych stosunków międzyludzkich, nienajgrubszych portfeli, braku wyobraźni i ciągłego narzekania… Przekonałam się niejednokrotnie, że większość z nas nie zauważa tylu ciekawych spraw i miejsc, mijając je co dzień, obojętnie i w pośpiechu. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie podziela mojego entuzjazmu i sentymentu do starej architektury, zapomnianych miejsc i całej tej przedwojennej, patyną okrytej atmosfery… Odkąd całkiem niedawno rozpoczął się mój pełen zaskakujących wrażeń romans z fotografią, nie schodzi mi z myśli chęć podzielenia się z ludźmi tymi wrażeniami. Jeszcze nie wiem, jak to wszystko ogarnąć, przekazać – tematów i obrazów jest więcej, niż czasu na ich publikację. Ciągle się uczę, jak pokazać świat, ludzi, jak posługiwać się narzędziami dedykowanymi fotografii cyfrowej. Jednym z najprzyjemniejszych momentów przy okazji fotograficznych wycieczek i sesji (oprócz samego uczestniczenia w nich, rzecz jasna) jest ta chwila, kiedy oglądam surowe zdjęcia na dużym ekranie – to trochę tak, jak otwieranie prezentu – niby spodziewasz się, co może tam być, ale może Cię on ucieszyć lub rozczarować. Najfajniej jest, jak widać na zdjęciu coś zaskakującego, wyjątkowy moment, zestawienie, przeoczone w obiektywie. Aż wyrwie się mimowolne „orzesz-ku…” 🙂 Wracając do tematu nie docenianego piękna naszych okolicznych „-owów” , od pewnego czasu zaglądam w zakamarki Wejherowa – miasteczka podobnego wielkością i statusem do mojej rodzinnej miejscowości – w którym nie miałam dotychczas okazji ani potrzeby bywać. Zaskakujące, jak mało jego mieszkańców zna dobrze historię miasta i dzieje miejsc, które powoli niszczeją i znikają z mapy. Największy żal ogarnia mnie na widok starego młyna ze spichlerzem – niezwykle malowniczego podwórza w centrum miasta, miejsca z ogromnym, wydawałoby się, potencjałem. Wszystko chyli się ku upadkowi, pozabijane deskami albo użytkowane przez przypadkowych najemców, bez widoków na „drugie życie”. Ech! To tylko kilka migawek z wejherowskiej Starówki – a jeszcze zostało kilka miejsc do pokazania i parę historii do opowiedzenia… Niskie, ciemnawe bramy i wąskie zaułki… Stare i nowe trotuary –„kocie łby” i elegancka kostka granitowa… Pałacowe i mieszczańskie progi … Pojęcie czasu jest niezwykle względne – ułamek sekundy złapany w kropli wody i całe wieki zamknięte w starych dworskich murach, chwile przemykające między gałęziami dwustuletnich modrzewi, opowiadających nikomu nie znane historie… I wszędobylskie, tajemnicze koty – a każdy inny… (fotka specjalnie dla P-apiera :-*) Tomaszów LyricsA może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa?Może tam jeszcze zmierzchem złotym ta sama cisza trwa wrześniowa...W tym białym domu, w tym pokoju, gdzie cudze meble postawionoMusimy skończyć naszą dawną rozmowę, smutnie nieskończonąWięc może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa?Może tam jeszcze zmierzchem złotym ta sama cisza trwa wrześniowa...Jeszcze mi tylko z oczu jasnych spływa do warg kropelka słonaA ty mi nic nie odpowiadasz i jesz zielone winogronaTen biały dom, ten pokój martwy, do dziś się dziwi, nie rozumie...Wstawili ludzie cudze meble i wychodzili stąd w zadumieA przecież wszystko tam zostało, nawet ta cisza trwa wrześniowaWięc może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa?Jeszcze ci wciąż spojrzeniem śpiewam: du holde Kunst...- i serce pękaI muszę jechać... więc mnie żegnasz, lecz nie drży w dłoni mej twa rękaI wyjechałam, zostawiłam, jak sen urwała się rozmowaBłogosławiłam, przeklinałam: du holde Kunst! Więc tak? Bez słowa?A może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa?Może tam jeszcze zmierzchem złotym ta sama cisza trwa wrześniowa...Jeszcze mi tylko z oczu jasnych spływa do warg kropelka słonaA ty mi nic nie odpowiadasz i jesz zielone winogrona... Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Tomaszowie Lubelskim\ powstał pierwotnie w roku 1627 z fundacji Tomasza i Katarzyny Zamoyskich , a następnie dokładnie sto lat później gruntownie przebudowany. To modrzewiowa, dwu wieżowa świątynia, zwieńczona baniastymi hełmami z iglicami. Po lewej stronie kościoła widzimy drewnianą wieżę z początku XVIII wieku, Jedna z najpiękniejszych świątyń, wybudowanych w Polsce w okresie baroku, W środku, we wczesnobarokowym ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Szkaplerznej z Dzieciątkiem Jezus. Obraz ukradli w czasie potopu dwaj Szwedzi, i uciekali na koniach, już po kilku kilometrach jazdy padł koń pod złodziejem z wojska Karola X Gustawa. Szwed wyrzucił obraz, a odnalazły go przechodzące drogą dwie szlachcianki z Tomaszowa. W bocznych ołtarzach możemy zobaczyć piękne obrazy przedstawiające Pana Jezusa i świętych: Antoniego, Józefa, Franciszka, Weronikę…Podczas zwiedzania Roztocza zapraszam także do zwiedzania tego pięknego miasta, które pod koniec XVI wieku założył hetman Jan Zamoyski z okazji urodzenia jedynego syna Tomasza …”A może byśmy tak najmilszy wpadli na dzień do Tomaszowa jak śpiewała Ewa Demarczyk… ŁYŻWIARSTWO SZYBKIE „A może byśmy tak, najmilszy, wpadli na dzień do Tomaszowa?” – śpiewała niegdyś Ewa Demarczyk. Wpadli więc, co prawda nie na dzień, lecz na dwa, giżyccy łyżwiarze i zdominowali trzecią, finałową odsłonę Pucharu Polski Masters. Do Tomaszowa Mazowieckiego pod koniec lutego wybrała się 12-osobowa reprezentacja grodu nad Niegocinem. W najlepszym nastroju do domu wrócił prezes Giżyckiego Stowarzyszenia Łyżwiarskiego „Czarne Pantery” Zdzisław Maliszewski, który był bezkonkurencyjny na dystansach 500, 1500 i 3000 metrów, co – rzecz oczywista – przełożyło się na jego bezapelacyjny triumf w klasyfikacji łącznej po trzech biegach. W Tomaszowie na „pudle” stawały także inne „Pantery”: Anna Stankiewicz (3. na 1000 i 15000 m), Leszek Cywiński (3. na 500 m) i Marek Gabryszak (2. na 1500 m) oraz widoczny na poniższym zdjęciu reprezentujący MOSiR Giżycko Leszek Lachowicz (2. na 500 m). PUCHAR POLSKI MASTERS – TOMASZÓW MAZOWIECKI MIEJSCA GIŻYCCZAN KOBIETY 500 m – 4. Anna Stankiewicz, 5. Beata Zajączkowska 1000 m – 3. Anna Stankiewicz, 4. Beata Zajączkowska 1500 m – 3. Anna Stankiewicz, 5. Beata Zajączkowska MĘŻCZYŹNI 500 m – 1. Zdzisław Maliszewski, 2. Leszek Lachowicz, 3. Leszek Cywiński, 5. Marek Gabryszak, 7. Grzegorz Korecki, 9. Andrzej Bartłoczuk, 11. Bogumił Abram, 12. Bogdan Głodowski, 16. Piotr Śląski 1500 m – 1. Zdzisław Maliszewski, 2. Marek Gabryszak, 4. Andrzej Bartłoczuk, 5. Leszek Lachowicz, 8. Leszek Cywiński, 9. Grzegorz Korecki, 10. Bogumił Abram, 13. Bogdan Głodowski, 15. Piotr Śląski 3000 m – 1. Zdzisław Maliszewski, 6. Leszek Lachowicz, 7. Marek Gabryszak, 8. Andrzej Bartłoczuk, 9. Bogumił Abram, 10. Grzegorz Korecki, 11. Leszek Cywiński, 12. Bogdan Głodowski, 14. Piotr Śląski KLASYFIKACJA ŁĄCZNA MĘŻCZYZN PO 3 BIEGACH 1. Zdzisław Maliszewski 3. Marek Gabryszak 4. Leszek Lachowicz 5. Andrzej Bartłoczuk 8. Leszek Cywiński 9. Grzegorz Korecki 10. Bogumił Abram 11. Bogdan Głodowski 13. Piotr Śląski bz

a gdybyśmy tak najmilszy wpadli na dzień do tomaszowa